Dag 13 en 14, fietsdag 11. Op de fiets van Walcheren naar de Atlantische kust

Enkeltje Vlissingen - Moliets et Maâ (60 km ten noorden van Biarritz)

11 en 12 juni 2024

Tonnay-Charente - Le Vert-Bois (Dolus d'Oléron)

69 km

Daar staan we dan flink te balen. Voor het eerst deze reis maken we kennis met de ongemakken van de siësta in Zuid-Frankrijk. We hebben ons al aangepast aan de openingstijden van de bakkers, die vaak tussen de middag van 12.30 uur tot 14.00 uur gesloten zijn. Nu komen we net te laat om deze morgen de laatste oversteek over de rivier de Charente te maken en moeten we wachten tot 14.30 uur voor de volgende mogelijkheid.

Deze dag verloopt in meer opzichten anders dan we gepland hadden. Hoewel ik het liefst linea recta in een speer naar mijn geliefde eiland wil fietsen, kiezen we ervoor een omweg te maken en via het schilderachtige plaatsje Rochefort naar Île d’Oléron te rijden. Als we de route instellen op onze navigatieapparaten, accepteren ze onze eindbestemming op Île d’Oléron niet. We doen meerdere pogingen, maar telkens stoppen onze apparaten bij ongeveer 80% met berekenen. Via Google Maps lukt het uiteindelijk wel.

Rochefort heeft een aardig centrum met een mooi ruim plein waar we op ons gemakje een flensje eten met een dubbele espresso. We slenteren nog wat over het pleintje, maken wat foto’s en fietsen op ons dooie gemakje de stad weer uit, op zoek naar de brug die ons over de Charente moet leiden. Dat ‘toeristentempo’ zal ons later duur komen te staan.

Als we bijna Rochefort uit zijn, zien we in de verte de brug al, maar de vraag is: hoe komen we daar? Een kronkelend fietspad lijkt ons in eerste instantie naar de brug te leiden. Echter, bij de laatste rotonde mogen we er als fietsers niet af. Vreemd. Bij de afslag die we volgens Google Maps moeten nemen staat namelijk een verbodsbord voor fietsers. Het lijkt alsof je met je fiets überhaupt niet over deze brug mag. Harold zoekt wat op internet en vindt een alternatief, een transbordeur (een transportbrug) een eindje verderop. Dan fietsen we maar een stukje om en nemen we die maar, er zit niets anders op.

We hebben geen idee wat we ons bij zo’n brug voor moeten stellen en we denken dan nog dat we er zelfstandig overheen kunnen. Even later zien we een indrukwekkende constructie voor ons. We begrijpen niet dat zo’n bouwwerk nodig is om een redelijk smalle rivier over te steken, maar we zijn wel onder de indruk van deze transbordeur, een zweefbrug over de Charente. De brug bestaat uit een groot portaal over de rivier waar grote schepen onderdoor kunnen varen. Met kabels is een gondel aan het portaal verbonden die heen en weer gaat om voertuigen en personen over de rivier te zetten. Deze indrukwekkende metalen brug ziet er modern en geavanceerd uit, maar blijkt al in 1898 te zijn gebouwd. Het doel was destijds om het bestaande pontveer te vervangen, dat veel last had van eb en vloed, terwijl er geen enorme op- en afritten aangelegd hoefden te worden voor een vaste brugverbinding. Door deze hoogte te creëren konden ook grote schepen er gemakkelijk onderdoor varen. (bron: Wikipedia)

Prachtig zo’n bouwwerk, maar helaas kunnen we hiermee de rivier niet zelfstandig oversteken. We zien dat we maar liefst twee uur moeten wachten voordat de zweefbrug weer bediend wordt en ons naar de overkant kan brengen. Daar heb ik allerminst zin in, want met het ongeduld van een kind wil ik zo snel mogelijk naar mijn eiland. Ik loop hardop even flink te mopperen. We zoeken uit of er een alternatieve fietsroute naar het eiland leidt. Harold vraagt aan een schooljuf, die samen met een paar andere dames een groep van zo'n 40 schoolkinderen in bedwang staat te houden, of zij weet hoe we het beste aan de andere kant kunnen komen. De hulpvaardige dame zoekt uitgebreid voor ons uit wat we het beste kunnen doen. Zo komen we erachter dat er toevallig net deze week aan de fietsstrook op de andere brug wordt gewerkt en er inderdaad geen fietsers over mogen. We kunnen omrijden, maar dan moeten we zo’n 30 kilometer extra afleggen en dat levert ons nauwelijks tijdwinst op. Er zit niets anders op dan te wachten en zo eten we elk nog twee flensjes in het restaurant dat dankbaar van de wachtende toeristen profiteert. Ik wil graag een glas cola bij mijn eten. De ober legt uit dat ze geen reguliere cola hebben. Gelukkig is er andere cola en daar krijg ik geen spijt van. Op het etiket van het flesje lees ik dat de cola op Île d’Oléron geproduceerd is. Er zit een frisse citroensmaak aan. Echt heerlijk!

En dan de overtocht met de transbordeur. Dat is echt een ervaring apart. We willen iedereen die in de buurt op vakantie is, deze toeristische attractie van harte aanbevelen. Het kost misschien wat extra tijd, maar dit wil je niet missen. De zweefervaring over de Charente is namelijk heel bijzonder. We kijken onze ogen uit en maken veel foto’s. Achteraf gezien is het het wachten meer dan waard geweest!

We vervolgen onze fietstocht en het landschap verandert in moerasachtig gebied waar Harold veel soorten vogels spot. Voor een vogelaar is dit het paradijs. Daarna moeten we nog een stuk slechte weg overbruggen, maar de omgeving is prachtig en maakt alles goed.

Mijn hart gaat sneller kloppen als ik de weg herken die leidt naar Île d’Oléron. De weg is niet bepaald fietsvriendelijk. Hier en daar vind je een smalle fietsstrook en soms een klein stukje fietspad. Regelmatig fietsen we zelfs gewoon tussen de auto’s. Dan opeens zie ik de brug! Mijn hart maakt een sprongetje. Wat bijzonder om hier zo op de fiets overheen te kunnen rijden. Voor het eerst besef ik goed wat een enorme afstand we fietsend al hebben afgelegd! Yes, daar gaan we de brug op, letterlijk want om de brughelling te beklimmen met de wind pal tegen, is het pittig doortrappen. Op de drie kilometer lange brug mogen de auto’s maar 70 km/h rijden, dat maakt het voor ons fietsers, die een redelijke fietsstrook krijgen toebedeeld, wat makkelijker om halverwege te stoppen en van het prachtige uitzicht wat mooie foto’s te maken.

En jawel, daar rijden we eindelijk het eiland op. Het emotioneert me dat ik met alleen een fiets mijn eiland heb bereikt en als Harold bij het bord van Île d’Oléron een foto van me maakt, moet ik toch even een traantje wegpinken. Wat een bijzonder moment! We zijn allebei best een beetje trots dat we fietsend al tot hier zijn gekomen.

In eerste instantie heb ik de fietsroutes van het eiland niet goed in het vizier en rijden we langs de grote weg waar erg veel auto’s op dit tijdstip met 90 km/h overheen razen. We proberen wel steeds van de route af te wijken, maar Google maps brengt ons telkens weer braaf naar de grote weg terug.

Door het oponthoud bij de transbordeur hebben we veel tijd verloren en sluiten de winkels al bijna. Daarom doen we eerst onze boodschappen en gaan we daarna naar onze camping.

We hebben een canvastent geboekt op een natuurcamping in de duinen. Daar staan we op een lekker rustig plekje.

’s Avonds zwerven we wat over strand. De volgende dag rusten we lekker uit en lopen we opnieuw een stuk over strand. Gisteren hadden we al gepland dat we vandaag een duik in de oceaan zouden nemen. We doen nu dus een poging, maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan, want die is zo koud dat het alleen al moeite kost om met je blote voeten door het ondiepe water te lopen. Ik probeer als eerste te zwemmen. Nog voordat ik tot mijn middel in het water sta, ren ik er al weer uit. Harold neemt de rol van stoere man op zich en met verbazing zie ik dat hij wel doorgaat. Dan kan ik natuurlijk niet achterblijven. Ik slaag erin om precies twee zwemslagen te maken en ren daarna vlug terug naar mijn handdoek. Ziezo, dat waren dan onze eerste zwemslagen deze vakantie in de Atlantische Oceaan.     

’s Middags maken we een fietstocht over het zuidelijke gedeelte van het eiland. De oppervlakte slik aan de andere kant van het eiland die bloot komt als het eb is, is een unieke bezienswaardigheid. De felgekleurde oesterhuisjes bij Le Grand-Village-Plage intrigeren Harold. We merken dat we teveel willen doen in die ene dag en dat het al snel laat is. Daarom kiezen we die avond maar voor een snackbarmaaltijd.  

In vogelvlucht hebben we genoten van dit eiland waarop voor mij veel jeugdherinneringen liggen. We merken dat we veel te weinig tijd hebben om optimaal van ons verblijf hier te profiteren. Als het aan ons ligt, komen we graag terug.

De reis gaat nog verder en graag hadden we het verslag al helemaal afgemaakt, maar dat lukt nu even niet. Over twee weken hopen we weer te schrijven, want er liggen nog een paar mooie verhalen op de plank. Wordt dus vervolgd. Hopelijk hebben jullie er tot nu toe van genoten. Wij hebben in ieder geval ontzettend genoten van jullie leuke reacties. Hartelijk dank daarvoor. Tot snel, Harold en Lydia